Vorige week besloten om dit weekend een let’s ride te doen in of Rheden of ’t Loo. Op advies van Oetzi t laatste gekozen en achteraf zeker een goede keuze.
Buiten Oetzi en Gab heb ikzelf Gertjan zover gekregen om naar dit mooie gebied mee te gaan. Dus s’ochtendsvroeg Gertjan opgepikt en om 1000 uur afgesproken met Oetzi en Gab op een bepaalde parkeerplaats aan de Aardhuisweg in Uddel. Natuurlijk stond ik weer verkeerd en na een telefoontje van Oetzi de juiste gevonden.

Na alles uitgeladen te hebben en de juiste kleding aangetrokken vanwege de vrieskou vertrokken we dan voor de 65 km route (nogmaals sorry Gertjan dan ik 50 km tegen je had gezegd )  Al vrij snel zagen we dat dit een hele mooie tocht zou gaan worden want het gebied was prachtig en variërend.







De ondergrond was zelf her en der vrij zanderig en stoffig maar heel af en toe was daar dan ook een plasje modder. Al naar gelang we onderweg waren werd het kouder en kouder wat dan ook weer te merken was aan de ondergrond. Brede paden waar je naast elkaar kon fietsen werden afgewisseld met mooie en soms uitdagende singletracks.
Oetzi had een extra lusje erin gemaakt voor een stukje geschiedenis en hierdoor kwamen wij terecht bij het verscholen dorp van Vierhouten ( http://alturl.com/i6g58 ) waar tijdens de oorlogsjaren o.a.diverse Joodse onderduikers zaten en diverse andere lui die het toen niet zo goed konden vinden met onze oosterburen.





We vervolgden de route waar we op een gegeven moment tot de ontdekking kwamen , ondergetekende en Gab , dat de kabeltjes die onder ons frame doorlopen door de aangevroren prut werden geblokkeerd zodat wij beide met schakelproblemen te kampen kregen. Hmmm , nooit eerder meegemaakt , maar t was te verhelpen en we hadden er later geen problemen meer mee ondanks dat t ondertussen al weer een paar graden meer onder nul was.
Na een kilometer of 35 nog ff een pauze ingelast omdat Gertjan wat vermoeidheidverschijnselen begon te vertonen.




Na een aantal kilometertjes onze route vervolg te hebben kwam Gertjan tot de conclusie dat voor hem verder fietsen door dit gebied geen optie meer was omdat z’n benen verzuurd waren en hij vroeg aan Oetzi de snelste verharde route terug aan te wijzen. Hij moest nog ff een stukkie mee op fietsen alwaar we afscheid namen van Gertjan. (Zouden we hem überhaupt nog wel terug zien vandaag)
Vanaf dit moment werd het echter ook een stukkie zwaarder met ontzettend veel “vals plat” en leuke klimmetjes met vanzelfsprekend nog leukere afdalingen. Het venijn zat hem dus echt in de staart , hoewel staart , toch nog zo’n 20 km, maar wel een traject wat zeker de moeite waard is.



Nogmaals wat is het toch een prachtig gebied en je komt er bijna geen mens tegen en helaas ook geen herten.(Wat te wijten was aan het jachtseizoen wat net voorbij was,dus die herten zijn ook niet achterlijk) .
Uiteindelijk kwamen we dan weer bij de auto’s terecht alwaar Gertjan met een deken over zijn schoot voor in de bus zat (Gert,volgende keer mag je de motor wel ff starten hoor)
Na nog ff nagebabbeld te hebben werd het tijd om in de auto’s te stappen en proberen het gevoel in de tenen weer terug te krijgen , maar het was t zeker allemaal waard.
Oetzi bedankt voor t gidsen en het educatieve aspect tijdens de rit.
Gab en Gertjan bedankt voor de gezelligheid.