Zaterdag middag  6 mei was het dan zover!  Eindelijk naar Duitsland. Lang op gewacht en verheugd. Boyscout was rond half 2 in Oostzaan  fiets overpakken in mijn auto en op weg naar Halserbach Duitsland.
Boyscout had een hotel incl ontbijt geboekt dus dat was geregeld, Tom Tom aan en karren maar. Gezellig kletsend over van alles en nog wat luisterden wij niet echt naar Eva die ons naar Arnhem dirigeerde, en ik stug richting Hengelo tufte. Dat heeft ons 100 Km  en een uur extra gekost.
Onderweg menig regenbui mee mogen maken, dus zal het morgen wel droger zijn, dachten wij optimistisch.

Aangekomen in ons hotel spullen uit de auto en inchecken. Oetzi en Dolfie gebeld of zij al hadden gegeten, wat niet zo was.  Dus 2 km rijden naar  het dorp waar zij zaten  en zijn lekker gaan eten in hun hotel. Carpaccio en uiensoep als voorgerecht, biefstuk en schnitzel als hoofdgerecht en de nodige pilsjes en een gevaarlijk Duitse snaps. Heel gezellige avond geweest, te veel alcohol en te laat geworden ( zeker nu ik weet hoe de tocht zou verlopen de volgende dag). Boyscout en ik lagen rond een uur te bedde.

Half 8 ging de wekker, opstaan douchen en een lekker ontbijtje. Ondertussen was het gestopt met zachtjes regenen het kwam nu met bakken naar beneden en het zag er niet naar uit dat het zou stoppen. Om 9 uur bij Oetzi afgesproken die al in vol ornaat stond te wachten. Wij de fietsen uit de auto en aankleden, ready to go.



Bij de start de nummers ophalen en de goodybag. Met een licht verhoogde hartslag (160) naar de start en  ik had nog geen meter gefietst…  hij was zo hoog van de spanning




Bij de start aangekomen ging het meteen loos. Met een giga tempo en een net zo hoog  hoeveelheid regenval fietsten we een kort stukje op asfalt en direct de prut en de hoogte in. Zeer zwaar, als het in dit tempo door zou gaan haal ik de 10 km niet! Dik en hoog gras en de hoogte in. Boyscout had redelijk in het begin een probleem met zijn kleinste voorblad. Er stonden twee tanden verbogen en het was niet bruikbaar. Nog geprobeerd om het recht te krijgen met grote stenen en dubieus gereedschap, maar het lukte niet.

Boyscout besloot om verder te gaan zonder bruikbaar voorblad. Dat bleek een moedig maar vermoeiende beslissing. Onderweg Xela tegengekomen die  zich ook had ingeschreven voor de tocht. Xela reed samen met ons op, maar wij hadden keer op keer oponthoud door toch nog even te kijken naar het voorblad van Boyscout (was echt super zwaar voor hem) en een lekke band van Oetzi.